هنگامی دستم را دراز کردم

                      که دستی نبود.

                             هنگامی لب به زمزمه گشودم ،

                                           که مخاطبی نداشتم.

                                                       و هنگامی تشنه ی آتش شدم ،

                                                                      که در برابرم دریا بود و دریا و دریا...

- Alina Kabaeva -

Vladimir Vladimirovich Putin born October 7, 1952, in Leningrad, Russian Soviet Federative Socialist Republic, Soviet Union, is the President of the Russian Federation. He became acting President on December 31, 1999, succeeding Boris Yeltsin, and then won the 2000 presidential election. In 2004, he was re-elected for a second term, which expires on May 7, 2008.

Vladimir Putin dumped his wife and is planning to marry an Olympic gymnast half his age. 24-year-old Kabaeva was known for her "extreme natural flexibility" - she won a gold in the all-around at the 2004 Athens Olympics - but is now retired from gymnastics and has been elected to the Russian parliament.. .as a representative of Putin's party.

If we believe to the appeared communications, then Vladimir Putin bred already as two months ago, and the wedding of Putin (Alina Kabaeva) was planned in June this year.

All over? Here Putin and his 50-year-old wife Ludmilla are rarely pictured together

گاهی اوقات از کسی قابی می سازی

و او انگار، خود تصویر آن قاب است ...

سالهای سال با عکس او در قاب حرف می زنی

با چشمهایش، با سکوتش ... لبخند می زنی

با تنهاییش دلت می گیرد

با شادیش، دلشاد می شوی

ولی نمی دانی چرا... چشمهای دخترک نگران است ؟!!!!

منتظر است!!!

هر روز این سوال ذهنت را مشغول می کند

چرا دخترک قاب با من حرف نمی زند؟

یک روز که مثل همیشه با او حرف می زنی، در لابه لای حرفها، بالاخره حرف دلت را می زنی

"دخترک از قاب بیرون بیا! با من باش .

من تنها

تو تنها

و این تنهاها ... با هم ما می شویم..."

دخترک هنوز ساکت است

ولی انگار چشمهایش از خوشحالی ستاره می زند- برق رضایت

انگار تمام این سالها که با او حرف می زدی... در انتظار بود!

تنها به انتظار شنیدن حرفهای امروز تو...

و ...  حالا دخترک در قاب زیبای خودش

با پیراهن سپیدی از یاس به تن

با شکوفه های هفت رنگ گلها

و تاجی از مروارید بر سر آرزوهایش

و .... یک شب سیندرلایی!!! 

و چند شب سفید برفی ایی!!!

و چه روزهای زیبایی و چه شبهای خیال انگیزی!!!

و تو در این اندیشه که زندگی چه زیباست

خواسته های من، خواسته های اوست

و خواسته هایش، همه زندگی من

و من به خاطر او ...

به امید او ...

زمان می گذرد

....

دخترک قاب خیالت مدتی است که همراه روز و شب توست

حالا وقتی با او حرف می زنی

او هم حرف می زند

اما.. این روزها دیگر حرف دل تو را نمی زند

حرف دل خودش را می زند

حالا دیگر حرفهای دل تو با او یکی نیست

او حرف خودش را می زند و تو حرف خودت را ...

تو سعی می کنی، حرف دلت را با او یکی کنی ولی...

...

حالا دیگر مدتی ست

دخترک قاب، عروسک سیندرلا،

خودش را یک "کزت" بیشتر نمی داند

و تو ... سعی خودت را کردی که ...

اما

اما در یک شب بارانی ، یک شب معمولی پاییزی...

درست مثل روزی که دخترک قاب خیالت، جان گرفت و بیدار شد

عروس سفید برفی ... بار سفر بسته

نگاهش می کنی... چشمهایت ستاره می زند- برق اشک!

انگار چشمهایت التماس می کند:" نرو...!!!"

اما زبانت حرفی برای گفتن ندارد

دخترک در پیچ جاده گم می شود

و تو در این اندیشه ای که کاش...

ای کاش دخترک همیشه در قاب می ماند

کاش هیچ وقت، شب سیندرلایی نداشتیم!!!

کاش ...

کاش...

و گونه های مردانه ات ، سرد و گرم می شود

از شور اشک، داغ عشق

و ...

"گاهی زندگی این چنین است "

                                        و صداقت را نیز

                                                                                 در نگاهم که تو را می جوید

با تو ای بی تو شبم بی مهتاب

                                       با تو ای بی تو دلم در زنجیر

                                                                                  با تو ای بی تو نگاهم غمگین

با تو من چشمه آبی هستم

                                      چه زلال، چه گوارا، چه لطیف

بی تو ای با تو وجودم لبخند

                                      بی تو ای با تو دلم پر آواز

                                                                                 بی تو ای قصه زیبایی و ناز

بی تو اکنون شب من غمگین است

                                     بی تو اکنون دل من بی آرام

                                                                                 بی تو من غمگینم ، بی تو من خاموشم 

                      ز ره ریا، ننهاده پا

نرسد به قرب خدا، کسی

                   نشود دلت بری از ریا

تو که مستی از می خود سری

                   تو که گشته ای ز خدا بری

ز چه نام قرب خدا بری؟

                   تو کجا و قرب خدا کجا!

پی مال و مکنت و سیم و زر

                  مکن از طریق خدا، گذر

مفکن به غیر خدا، نظر

                 که نیافتی از نظر خدا!

تو نمک چشیده آن شهی

                ز قبول و رد ولی آگهی

چه بد اختری که رضا دهی

                به هر آنچه او ندهد رضا

به تو آنچه گفته مجو، مجو

                ز چرا و چون سخنی مگو

همه نیکویی چو رسد از او

                دگر از تو چون و چرا، چرا؟

لیلی زندگی کن....

لیلی قصه اش را دوباره خواند. برای هزارمین بار و مثل هر بار، لیلی قصه باز هم مرد.

لیلی گریست و گفت: کاش اینگونه نبود.

خدا گفت: "جز تو کسی قصه ات را تغییر نخواهد داد. لیلی! قصه ات را عوض کن."

لیلی اما می ترسید. لیلی به مردن عادت داشت. تاریخ به مردن لیلی خو کرده بود.

خدا گفت: "لیلی عشق می ورزد تا نمیرد. دنیا، لیلی زنده می خواهد. لیلی آه نیست. لیلی اشک نیست. لیلی معشوق مرده در تاریخ نیست. لیلی زندگی است. لیلی! زندگی کن. اگر لیلی بمیرد، دیگر چه کسی لیلی به دنیا بیاورد؟ چه کسی گیسوان دختران عاشق را ببافد؟ چه کسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند؟ چه کسی غبار اندوه را از طاقچه های زندگی بروبد؟ و... چه کسی پیراهن عشق را بدوزد؟"

لیلی! قصه ات را دوباره بنویس...

لیلی به قصه اش برگشت. این بار اما نه به قصد مردن، که به قصد زندگی. و آن وقت فهمید که تاریخ پر بوده از لیلی های ساده گمنام.

حال دنیا را چو پرسیدم من از فرزانه ای

                                              گفت یا باد است یا خواب است یا افسانه ای

گفتمش احوال عمرم را بگو تا عمر چیست؟

                                               گفت یا برق است یا شمع است یا پروانه ای

گفتمش این ها  که می بینی ، چرا دل بسته اند؟

                                              گفت یا مستند، یا کورند، یا دیوانه ای....!!!

بالهایم را گشوده ام

                           و آماده پروازم

آیا با من همسفر خواهی شد...؟

من همسفری می خواهم همراه

                          و همراهی می خواهم راهوار

هرکجا هستم، باشم

آسمان مال من است

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت!!!

تو قامت بلند تمنایی ای درخت

 همواره خفته است در آغوشت آسمان

                                                                     بالایی ای درخت

دست پر از ستاره و جانت پر از بهار

                                                                     زیبایی ای درخت

وقتی که بادها،

در برگهای درهم تو لانه می کنند

وقتی که بادها،

گیسوی سبز فام تو را شانه می کنند

                                                                    غوغایی ای درخت

وقتی که چنگ وحشی باران گشوده است

                                                                   در بزم سرد او،

خنیانگر غمین خوش آوایی ای درخت

این جا شب است و شب زندگانی که چشمشان

صبحی ندیده است ...

تو روز را کجا؟

خورشید را کجا؟

                                                                  در دشت دیده غرق تماشایی ای درخت

چون با هزار رشته تو با جان خاکیان

پیوند می کنی...

پروا مکن ز رعد،

پروا مکن ز برق،

که برجایی ای درخت.

سر برکش ای رمیده که همچون امید ما                         

با مایی ای یگانه و تنهایی ای درخت

 لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام، مستم

 باز می لرزد دلم ، دستم

 باز گویی در جهان دیگری هستم

های! نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های! نپریشی صفای زلفکم را دست

و آبرویم را نریزی....

 لحظه دیدار نزدیک است

... و خاک آن روز تو را ندا خواهد داد که :

ای انسان!

چرا بیدار باش سحرگاهی مرا پاسخ نگفتی؟

اینک غروب

                                      اینک خواب

                                                                              و ... اینک خاک!